۱۶ آذر ۱۳۹۶

#ایران - دانشگاه، افشاگر اصلاحات قلابی

 دانشگاه، افشاگر اصلاحات قلابی


چند سال است که رژیم آخوندی در تلاش است روز دانشجو را مصادره کند و آن را به ‌لوث ارتجاع خودش بیالاید. امسال آخوند روحانی با نهایت وقاحت گفت 16‌آذر فراموش شده بود و ما آن را احیا کردیم! اما از وقاحت این حرف که بگذریم، اعترافی در آن نهفته است؛ این‌که رژیم چند سال با تمام قوا تلاش کرد روز دانشجو را به‌فراموشی بسپارد و از میان بردارد و حالا که سرش به‌ سنگ خورده، سخن از احیای آن می‌گوید! در حالی که ضدیت و عقده حقارت خمینی پلید و آخوندهای پس‌مانده از او با دانشگاه از روز اول، بر کسی پوشیده نیست.
امسال هم رژیم برای مقابله با برگزاری روز دانشجو توسط دانشجویان، نقشه زیادی کشیده و تدارک وسیعی دیده بود. یکی از کارگزاران رژیم به‌نام مجید سرسنگی، معاون فرهنگی دانشگاه تهران ، طی اظهاراتی (1) از برنامه پر طول و تفصیلی که رژیم برای مصادره 16آذر چیده بود، سخن گفت و از چند دوجین سرمداران و مهره‌های رژیم (2) نام برد که قرار بود در دانشگاههای مختلف سخنرانی کنند؛ اما بعد، تقریباً از هیچ‌یک از آنها در هیچ مراسمی خبری نشد! به‌نظر می‌رسد که آنها از آنچه که به‌سر روحانی در دانشگاه سیستان و بلوچستان و پزشکیان در دانشگاه بهشتی و حاج بابایی در دانشگاه قم... آمد، عبرت گرفتند و در مراسم‌هایی که برای آنها در نظر گرفته شده بود، حاضر نشدند. زیرا کسانی که برای سخنرانی به‌ دانشگاه رفتند، به‌رغم اقدامات کنترلی و سرکوبگرانه نیروهای امنیتی و «حراست» دانشگاهها، با خشم و نفرت دانشجویان و فریادهای اعتراض آنها روبه‌رو شدند. پزشکیان نایب رئیس مجلس ارتجاع که خیلی هم ژست اپوزیسیون می‌گیرد و ادعای اصلاحات دارد، وقتی با هو کردن دانشجویان و شعار «دانشگاه پادگان نیست» مواجه شد، خطاب به دانشجویان با وقاحت گفت همین هو کردن شما باعث شده که دانشگاه پادگان شود! و وقتی هم که دانشجویان او و همپالگیهایش را بی‌کفایت خواندند، ماهیت لومپنی خود را بروز داد و گفت: «شما بی‌کفایت هستید که به‌ این نمایندگان بی‌کفایت رأی دادید!».
در دانشگاه قم هم دانشجویان با اعتراض به‌ تفکیک جنسیتی مراسم «روز دانشجو» در این دانشگاه، سخنرانی حمید حاجی بابایی، نماینده دیگر مجلس ارتجاع را به‌هم‌ریختند و سالن سخنرانی را ترک کردند.
در سایر دانشگاهها از جمله دانشگاههای تهران خوارزمی، علامه، دانشگاه ملی، صنعتی ارومیه، نیشابور و... دانشجویان با شعارهایی از قبیل «تدبیر این وزارت علم است یا تجارت»، «با سنوات و وامها، شدیم برده بانکها» و «دانشجو آگاه است، با کارگر همراه است»، «تدبیر دولتمردان، ستم علیه زنان»، «مسکن و کار و درمان، آموزش رایگان، خواسته زحمتکشان» و «با تهدید، با احضار، ساکت نمی‌شیم این بار» خشم و اعتراض خود از رژیم آخوندی را اعلام کردند و بساط فریبکارانه‌یی را که رژیم برای مصادره روز دانشجو چیده بود، بر سر خودش خراب کردند.
اما از همه نمایانتر وضعیت خود حسن روحانی بود؛ او امسال در هراس از برخورد با خشم و خروش دانشجویان برخلاف معمول از حضور در دانشگاه تهران که جایگاه نمادینی در بین دانشگاههای کشور دارد خودداری کرد و به‌دانشگاه سیستان و بلوچستان رفت. اما در آنجا نیز دانشجویان علیه او و حضورش در این دانشگاه اعتراض کردند. دانشجویان با شعار «دانشجو می‌میرد ذلت نمی‌پذیرد» و «دانشجوی زندانی آزاد باید گردد»... به ‌او پاسخ دادند و این به‌رغم آن بود که از چند روز پیش از آن که سفر حسن روحانی به ‌استان سیستان و بلوچستان و حضورش در دانشگاه زاهدان مطرح شده بود، مأموران حراست دانشگاه و مزدوران امنیتی ـ اطلاعاتی استان، اطراف دانشگاه را نرده‌کشی کرده و محیط دانشگاه و فضای شهر را نیز به‌شدت امنیتی کرده بودند.
حسن روحانی امسال با شیادی و دجالگری خاص خودش و با دعاوی و ژستهای به‌اصطلاح اصلاح طلبانه به‌میدان آمده بود و می‌خواست خود را به‌عنوان مدافع دانشگاه و حقوق‌دانشجویان جا بزند، در سخنرانی خود در دانشگاه سیستان و بلوچستان از جمله گفت: «شعار ما در انقلاب «استقلال، آزادی، جمهوری اسلامی» بود، اما امروز دانشگاههای ما هم از «استقلال» و هم «آزادی» گله دارند... اگر در دانشگاه آزادی نباشد، حتماً خلاقیت هم نیست... ما لااقل در دانشگاه به‌اندازه حوزه‌های علمیه آزادی بدهیم... ستاره جایش در آسمان است نه در دانشگاه!» و...
هنوز از یادها نرفته است که روحانی عین همین حرفها را 5سال پیش در سخنرانیهای تبلیغات انتخاباتی خودش می‌گفت و اکنون اصلاً به‌روی نامبارک نمی‌آورد که در این ۵سال وضعیت در دانشگاهها از هر لحاظ بدتر شده است؛ تعداد دانشجویان ستاره‌دار و محروم از تحصیل افزایش یافته و اختناق در دانشگاه در اشکال مختلف شدیدتر و عمیق‌تر شده و دانشگاهها در مسیر پادگانی شدن و همزمان در مسیر طبقاتی شدن و محروم کردن فرزندان اقشار پایین جامعه، به‌درجات پایین‌تری سقوط کرده‌اند. آش آن قدر شور شده که محمدرضا خاتمی که از عناصر وابسته به‌همین طیف باند روحانی محسوب می‌شود به‌زبان آمد که: «آقای روحانی مگر همین دانشجویان توسط وزارت اطلاعات و وزارت علوم خود شما ستاره‌دار نشدند؟!».
به این ترتیب ویژگی اصلی 16آذر امسال رسوایی رژیم و به‌خصوص افشای بیش‌از‌پیش آخوند روحانی و باندش و دعاوی اصلاح طلبانه آن بود.
ویژگی مهم دیگر 16‌آذر امسال، مطرح شدن تشکلهای مستقل دانشجویی در شعارها و پلاکاردهای دانشجویان بود. در مورد اهمیت این خواسته، بایستی یادآوری کرد وقتی خمینی و «اذناب» او، از به‌خاک و خون کشیدن دانشگاه در کودتای موسوم به‌ انقلاب فرهنگی خود و تعطیل دوساله دانشگاهها برای خاموش کردن شعله آزادیخواهی در دانشگاه نتیجه نگرفت، وقتی از زندانی کردن و کشتار وسیع آگاهترین و بهترین دانشجویان انقلابی و تصفیه وسیع استادان ضدارتجاعی و آزاده و از زندانی کردن یا خانه‌نشین کردن آنها یا مجبور کردنشان به‌فرار و مهاجرت از کشور نتیجه نگرفت، وقتی طرح تبدیل دانشگاه به‌زائده‌یی از حوزه‌های آخوندی تحت عنوان «وحدت حوزه و دانشگاه» و اسلامی کردن دانشگاه به‌گل نشست، درصدد پادگانی کردن دانشگاه برآمد و کوشید دانشگاه را با گله‌های پاسدار و بسیجی به‌اصطلاح سهمیه‌یی و اختصاص 40درصد ظرفیت دانشگاهها به‌ این مزدوران، اشغال کند و در همین رابطه در هر دانشگاه، تشکلهای فرمایشی و تحت فرمان با اسامی مختلف درست کرد که اساساً متشکل از همین پاسداران و بسیجیان سهمیه‌یی بود تا اینها با ژستهای به‌اصطلاح اپوزیسیونی، خود را به‌عنوان تشکلهای دانشجویی جا بیندازند و به‌خصوص دانشجویان تازه وارد را گول بزنند؛ اما این توطئه هم شکست خورد. شاخص این شکست نیز خواسته دانشجویان مبنی بر تشکلهای مستقل دانشجویی است، خواسته به‌حقی که طلیعه شکل‌گیری هسته‌های شورشی دانشجویی است و با متمرکز شدن مبارزات دانشجویان حول این خواسته به‌حق و مشروع، دانشگاه می‌رود تا جایگاه خود را به‌عنوان قشر آگاه و پیشتاز و موقعیت دانشگاه را به‌عنوان سنگر پرافتخار آزادی تثبیت کند و دانشجویان، نقش تاریخی‌ خود را در پیوند با مجاهدین و مقاومت سازمان‌یافته انقلابی ایفا نمایند.
پانویس: ـــــــــــــــــــــــــــــ
1 ـ خبرگزاری سپاه پاسداران (فارس) ـ 12آذر
2 ـ به‌گفته «سرسنگی» سردمداران و مهره‌های رژیم که قرار بود در مراسمهای حکومتی روز دانشجو شرکت کنند، عبارتند از: «محمد باقر قالیباف، سعید جلیلی، علی اکبر ولایتی، پاسدار قاآنی، قشقاوی، پاسدار قاسم سلیمانی، پاسدار عزیز جعفری، پاسدار شمخانی، احسان شریعتی، سوسن شریعتی، سارا شریعتی، طیب نیا، میرزایی نیکو، فرجی دانا، مولاوردی، مجید انصاری، سید یاسر خمینی، محمدعلی نجفی، رضا خاتمی، معصومه ابتکار، زفرقندی، آخوند قاسمیان، آخوند حامد کاشانی، آخوند لاریجانی، حسن رحیم پور ازغدی، عزت‌الله ضرغامی، صفار هرندی، علی لاریجانی و...



آری،
میهنی می سازیم
که در آن وسعت خورشید به اندازه چشمان سحرخیزان است
با ما در کانال تلگرام میهنی میسازیم همراه شوید

#ایران - باندهای مافیایی رژیم یکدیگر را نشان می‌دهند

باندهای مافیایی رژیم یکدیگر را نشان می‌دهند


اگر تا مدتی قبل مسأله غارت و چپاول مال مردم و فساد مالی در نظام ولایت حداقل در ظاهر قبیح می‌نمود اما رفته‌رفته آش چنان شور شده که به قول قدیمی‌ها «قبح از قباحت رفته» است. و باندهای حکومتی نه تنها به «فساد نهادینه» اذعان می‌کنند بلکه کارشناسان‌شان را هم به صحنه می‌آورند که هر یک منابع «رانتی» باند رقیب را رو کند.
الان دیگر هیچ‌یک از باندهای حاکم اصل «فساد نهادینه» در نظام را منکر نمی‌شوند.
مثلاً شورای قلابی شهر تهران ستاد مدیریت بحران را انگشت نما می‌کند که «80سوله مدیریت بحران واگذار شده است» (آفتاب یزد-16آذر). یا یکی دیگر با اشاره بدون اسم آوردن از وزارت علوم و باندهای حاشیه‌یی آن از مافیای ۸هزار میلیاردی در سال خبر داده و می‌نویسد: «رئیس دانشگاه آزاد اسلامی با افشاگریهایی از وجود ذی‌نفع‌هایی که اجازه نمی‌دهند این آزمون حذف شود، بار دیگر پیشنهاد حذف کنکور را مطرح کرد. او در سخنانش که روز سه‌شنبه منتشر شد، گفت: «برگزاری آزمون و مسائل این‌چنینی دارای هشت هزار میلیارد تومان گردش مالی است که افرادی اجازه نمی‌دهند کنکور حذف شود». (شرق- 16آذر).
سایت حکومتی ایران اکونومیست ـ۱۴آذر در مطلبی با عنوان: «شکاف‌های نامتعارف طبقاتی، تصویری از نا امنیهای پیش روی ایران» نوشت:
«انباشت بیش از حد ثروت در دست بخش کوچکی از جامعه به اوج خود رسیده این مسأله به جدایی بیشتر طبقات منجر می‌شود. شکاف طبقاتی برجسته‌ترین بعد این فرایند است و این شرایط وضعیت نامطمئن و متغیری را نشان می‌دهد و این فرضیه را مطرح می‌کند که شکافهای نامتعارف طبقاتی، بیانگر تصویر روشنی از بی‌ثباتی و ناامنیهای پیش روی ماست.»
حسین راغفر اقتصاد دان حکومتی برای در بردن مقامات دولتی و حکومتی یک پله کوتاه آمده و به مافیایی بودن «اطرافیان» آنان اذعان کرده و می‌گوید: «باندهای مافیایی دور و اطراف مقامهای عالیرتبه را گرفته‌اند و بانک مرکزی با غارتگران همدلی می‌کند.
رشد فقر و نابرابری به رشد ناامنی منجر می‌شود و تداوم آن ممکن است به جنبش فرودستان جامعه برای تصرف موقعیتهای فرادستان منتهی شود و این سرچشمه نگرانی برای جامعه ایران است.
بازیگران غارتگر در ایران شرکتهای بزرگ هستند که قرار بود رفاه بیاورند اما تبدیل به مافیای پتروشیمی، مافیای خودرو، مافیای سیمان و مافیای بانکداری شده‌اند». مضحک آن که این کارشناس حکومتی که به فساد در بزرگترین نهادهای اقتصادی نظام تحت عنوان «اطرافیان مقامات» اذعان کرده، تنها گناه «مقامات» را این می‌داند که «مقامهای عالیرتبه ایران شاید نمی‌دانند چگونه فقر به استخوان شهروندان ایرانی رسیده است» (سایت حکومتی ساعت ۲۴ـ ۱۴آذر).
اما هر چه که نقش سران رژیم را با این ماست مالی‌های ناشیانه بخواهند بزک کنند نسبت به پیامدهای اجتماعی آن اتفاق‌نظر دارند. و ضمن این‌که حواسشان هست «افکار عمومی را مشوش» نکنند، ناگزیر به اعتراف گوشه‌هایی از پیامدها می‌شوند چون می‌خواهند نسبت به عواقب این وضعیت هشدار بدهند. مثلاً یک عضو مجلس ارتجاع به اسم احمد کیمیایی می‌گوید: «هم‌اکنون وضعیت بیکاری در کشور به شرایط نگران‌کننده و بحرانی در حال نزدیک‌ شدن است و ما می‌بینیم بر اساس آمارهای رسمی بیکاری در افراد تحصیلکرده به حدود ۳۰درصد رسیده است» (۱۴آذر ـ هم اندیشه).
و ناصر نوبری سفیر سابق رژیم اعتراف کرده است: «اختلاس و فساد رشد کرده و منافع افراد به منافع ملی ترجیح داده می‌شود که آن چیزی که نظام را دچار چالش می‌کند اختلاس، دروغ و دزدی هاست» (تسنیم- 14آذر).
جمالی عضو دیگر مجلس ارتجاع هشدار داد: «مردم در شرایط کنونی دچار مشکلات فراوان هستند و شرایط را با صبوری تحمل و سپری می‌کنند، در یک خانواده از یک تا سه نفر بیکار هستند و به‌لحاظ اقتصادی حداقل‌های یک خانواده توسط سرپرست خانوار تأمین نمی‌شود که دیدن این مسائل و معضلات بسیار سخت است» (۱۵آذر: خبرگزاری سپاه پاسداران).
و پزشکیان نایب‌رئیس مجلس ارتجاع هم در روز ۱۵آذر، بدون تلاش برای این‌که بگوید اوضاع اقتصادی کشور و مردم گل و بلبل است چون خطیر بودن وضعیت انفجاری جامعه را می‌فهمد هشدار می‌دهد: «مسئولان باید جوابگوی فقر و بیکاری باشند. متأسفانه تمام مشکلات این است که ما مسئولان فقط صحبت می‌کنیم و شعار می‌دهیم و عملی در کار نیست. هیچ‌کس نمی‌تواند در رابطه با وضعیت کنونی کشور خود را کنار بکشد».
پر واضح است وقتی باندهای مافیایی یکدیگر را انگشت نما می‌کنند و دزدیهای کلان و نجومی هم را رو می‌کنند هیچ‌یک از باندهای حکومتی نمی‌تواند خود را کنار بکشند. این را مردم ایران و مردم سایر کشورهای منطقه بارها هنگام خانه تکانی و جارو کردن میهنشان از نظامهای فاسد نشان داده‌اند. و دیر نیست که مردم ایران هم نشان دهند که نظام ولایت را در تمامیت‌اش و با تمام باندهایش به پای میز حساب خواهند کشید.



آری،
میهنی می سازیم
که در آن وسعت خورشید به اندازه چشمان سحرخیزان است
با ما در کانال تلگرام میهنی میسازیم همراه شوید

#ایران - خبرهایی که فشارخون آدم را بالا می‌برند

 خبرهایی که فشارخون آدم را بالا می‌برند


شنیدن خبر دروغ یا خبرهای «راست و دروغ» از رسانه‌های حکومتی آخوندها چیز تازه‌یی نیست اما آخوندها توانایی ساختن «نوعی دیگر از خبر» هم دارند که تخصص استثنایی خودشان است و تقریباً هیچکس دیگر در جهان پیدا نمی‌شود که توانایی به‌هم بافتن چنین جعلیاتی را داشته باشد.
آخوندها می‌توانند خبرهایی تولید و منتشر کنند که با خواندن آنها، بلافاصله احساس می‌کنی فشار خونت به‌شدت بالا رفته، سرت سوت می‌کشد و نیاز شدیدی به تخلیه عصبانیت خود با کلمات نامعمول داری!
یکی از این‌گونه خبرها، خبر زیر است که نوشته: نیمی از جمعیت ایران خودشان می‌خواهند بیکار باشند!
اول، عین متن خبر را که تلویزیون شبکه خبر آخوندها روز 6آذر 96 داده، بخوانید و چند دقیقه بعد از خواندن خبر و پایین آمدن فشار خونتان، بقیه مطلب را پی بگیرید.
مرکز آمار ایران اعلام کرد: نیمی از جامعه ایران با وجود داشتن توانایی کار، کار نمی‌کنند. بر اساس نتایج سرشماری از نیروی کار در سال 95، از 39593622 (سی و نه میلیون و نهصد و اندی هزار) نفری که در جامعه غیرفعال بودند، بیش از 20میلیون نفر به‌علت مسئولیتهای شخصی و خانوادگی تمایلی به پذیرش شغل ندارند. بیش از 11میلیون نفر نیز به‌علت اشتغال به تحصیل، شاغل نیستند. بیش از 3میلیون هم اعلام کردند به هیچ کاری نیازی ندارند.
***
یعنی به زبان ساده از تقریباً 40میلیون ایرانی که می‌توانند کار کنند و باید کار کنند، نیمی از آنان یعنی 20میلیون نفرشان، خودشان نمی‌خواهند کار کنند!
یعنی فرضا آن‌قدر وضعشان خوب است که ترجیح می‌دهند به جای کار بنشینند توی خانه و با خانواده‌اشان صبح تا شب «دبلنا و مارپله»! بازی کنند! ماهواره نگاه کنند! پول‌هایشان را بشمرند! اگر فرصتی شد سری به فضای مجازی بزنند و یکی دوتا فحش و بد و بیراه بار این و آن کنند! و خلاصه... عصر هم که شد بروند برج میلاد یک بستنی چندصدهزارتومانی طلا! خورده و از آن بالا به ریش پایینی‌ها بخندند و آخر هفته هم بروند خرید از سوپر‌ و بوتیک‌های اروپا و آمریکا و سر راه برگشت هم سری به «کیش» بزنند و...
***
برای این خبر البته می‌توان یک سناریوی دیگر هم نوشت، چیزی مثلاً شبیه به این:
نیمی از جمعیت این مملکت، اساساً و قانوناً (با توجه به موانع آخوندی) از کار محرومند! اینها همان زنان هموطنمان هستند که با انواع تبعیض‌ها و فشارها، به‌طور سیستماتیک از کار و حتی برخی رشته‌های تحصیلی محروم شده‌اند.
در صد بالایی از جمعیت این کشور هم به‌علت سابقه سیاسی و محرومیت‌های ناشی از آن، اساساً «ممنوع‌الکار»! هستند.
چند میلیون نفر هم (بنا‌ به آمار حکومتی تا حدود 12میلیون نفر) که نه زن هستند و نه سوء سابقه سیاسی دارند! اما به هر دری می‌زنند شغلی پیدا نمی‌کنند! مثل اینهایی که اینجا کیهان آخوندی آدرسشان را داده!
کیهان اول مهر 96: ۳میلیون بیکار نتیجه بی‌توجهی به چرخه تولید! «20درصد واحدهای صنعتی راکد هستند و 20درصد دیگر، زیر 30درصد ظرفیت خود تولید می‌کنند!»... جمعیت افراد بیکار در سن کار (۱۰ساله و بیشتر) از ۳میلیون و ۲۰۳هزار و ۳۹۸نفر در پایان سال ۹۵به ۳میلیون و ۳۶۶هزار و ۹۷۳نفر در بهار ۹۶ افزایش یافت.
این البته آمار کیهان خامنه‌ای است، وگرنه که آمار واقعی بیکاران این مملکت بالای 10میلیون است. جمعیتی که گاه خود آخوندها آن را با دلهره، «ارتش بیکاران» می‌نامند! ارتشی عاصی و به جان آمده که می‌توانند به‌عنوان یک نیروی ناراضی، در لحظه بروز تنشهای اجتماعی برضد آخوندها، نقشی تعیین‌کننده در سرنگونی آنها ایفا کنند! و جواب آن خبر بالای تلویزیون آخوندی را هم بدهند!



آری،
میهنی می سازیم
که در آن وسعت خورشید به اندازه چشمان سحرخیزان است
با ما در کانال تلگرام میهنی میسازیم همراه شوید

#ایران - ”مخلان نظم و امنیت“ و ”هنجار شکنان“ علیه نظام ولایت!

 ”مخلان نظم و امنیت“ و ”هنجار شکنان“ علیه نظام ولایت!


ایستادگی مال غارت‌شدگان برای کسب حقوق به غارت شده خود و تظاهرات و اعتراض پیگیر و روزانه آنها باعث نگرانی و وحشت نیروی سرکوبگر انتظامی شده است. اعتراضات و تظاهرات مال‌غارت‌شدگان از این بابت برای رژیم نگران کننده‌تر می‌شود که به‌رغم تلاش رژیم برای مقابله و متوقف کردن آن، روز به روز رادیکالتر می‌شود و مستقیماً علیه مؤسسات ”مالی اعتباری“ غارتگر وابسته به سپاه پاسداران ضدخلقی و سایر نهادهای وابسته به سردمداران رژیم صورت می‌گیرد. و شعارها و خواسته‌ها مستقیماً بالاترین سردمداران رژیم را مخاطب قرار می‌دهد.
بر اساس این نگرانی است که نیروی انتظامی رژیم همایش امنیتی ترتیب داده تا ”موضوعاتی درباره توجه و اهتمام بیشتر در تأمین امنیت تهران“ ! طی آن بررسی شود.
سرکرده نیروی انتظامی حسین اشتری در این همایش گفت که نگران تنش و درگیری در تظاهرات مال‌غارت‌شدگانی است که روزانه در شهرهایی از کشور برگزارمی شوند و اضافه کرد: ”مدیریت تجمعات اخیر سپرده‌گذاران برخی از مؤسسات مالی و اعتباری بدون تنش و درگیری از اقدامات قابل‌توجه پلیس است“.
پاسدار اشتری در وحشت از انفجار ناشی از شعله‌ور شدن خشم مردم مالباخته و سایر مردم تظاهر کننده، تجمعات آنان را غیرقانونی و بدون مجوز می‌داند و تهدید به برخورد با چنین تجمعاتی می‌کند. در این رابطه خبرگزاری حکومتی آریا می‌نویسد: ”وی در پاسخ به این سؤال که رویکرد ناجا در مواجهه با تجمعات اخیر سپرده‌گذاران برخی مؤسسات مالی و اعتباری گفت: با هر تجمع غیرقانونی بدون مجوز مخالف هستیم و وظیفه ما برخورد با تجمعات غیرقانونی است.
سرکرده انتظامی رژیم نه تنها برای مال‌غارت‌شدگان خط و نشان می‌کشد بلکه ”هنجارشکنان“ ! نظام و ”مخلان نظم و امنیت“ ! نظام را نیز تهدید می‌کند که: ”با اجرای طرح‌هایی چون' رعد 'توسط همکارانم در پلیس پایتخت، با مخلان نظم و امنیت برخورد لازم صورت می‌گیرد و پلیس هرگز به هنجارشکنان اجازه جولان نخواهد داد“. (خبرگزاری حکومتی آریا 14آذر 96)
هراس سرکرده انتظامی رژیم از تجمعاتی است که طی ماههای اخیر به‌رغم تهدیدها و بگیر و به‌بندها صورت می‌گیرد، به‌ویژه با اوجگیری شعارهای ضد نظام مردم در هفته گذشته، و اعتراضات روزانه آنها در تهران، اهواز و در شهرهای دیگر نظیر رشت و ملایر که غارت‌شدگان تظاهرات اعتراضی برگزار کردند.
اوج تظاهرات مردمی علیه رژیم آنجایی بود که تظاهرکنندگان علیه خامنه‌ای، روحانی و آخوند لاریجانی شعار می‌دادند و در بسیاری از این تظاهرات مردم شعار مرگ بر روحانی سردادند.
- در اهواز غارت‌شدگان در برابر خانه آخوند جزایری امام جمعه با سردادن شعارهایی از قبیل: ”آخوند فقط لباسه خوراکش اختلاسه. یا: جزایری به هوش باش مالباخته‌ایم نه اوباش“، در موارد دیگر هم می‌گفتند ”ما از هیچکس نمی‌ترسیم از پلیس نمی‌ترسیم و از رهبر نمیترسیم“.
در تهران، اهواز و ملایر شعار علیه آخوند لاریجانی رئیس قوه قضاییه رژیم با این شعار که ”لاریجانی قاضیه با دزدها همبازیه.“ به اوج خودش رسید.
در 4آذر تظاهرکنندگان جلو صدا و سیمای رژیم با شعار «نترسید نترسید، ما همه باهم هستیم“ اتحادشان را علیه رژیم به نمایش گذاشتند و...
در وحشت از این تظاهرات و شعارهای سیاسی ضد نظام است که پاسدار اشتری با نگرانی از یک وحشت بزرگتر یعنی خیزش و قیام که سران و مهره‌های رژیم به کرات از آن به‌عنوان ”فتنه“ نام می برند، و در وحشت از شرایطی که منجر به قیامی مشابه قیام سال 88 شود، به تهدید روی آورده است.
پیش از این نیز اشتری و امام جمعه‌های خامنه‌ای در شهرهای مختلف و به‌ویژه در تهران نسبت به همین هنجارشکنان هشدار داده‌اند. و تهدید را سرپوش نگرانی و ترس خودشان کرده‌اند
اما این مردم عاصی از نظام ولایت و هنجار شکنان و مخلان امنیت نظام! تابه‌حال وقعی به هارت و پورتهای آنها نگذاشتند و ترفندهای رژیم برای سرکوب را به پشیزی نگرفته‌اند و روی احقاق حقوق حقه خود تأکید کرده‌اند. و این عامل وحشت مضاعف رژیم شده است. رژیمی که توان پاسخگویی به خواستهای غارت‌شدگان مالی ندارد و باز هم مثل همیشه ناچار چنگ و دندان نشان می‌دهد. ولی مردم جان به لب آمده چه چیزی دارند که برای از دست دادنش ترس و نگرانی داشته باشند؟.



آری،
میهنی می سازیم
که در آن وسعت خورشید به اندازه چشمان سحرخیزان است
با ما در کانال تلگرام میهنی میسازیم همراه شوید

#ایران - وقتی دزدها فریاد می‌زنند آی دزد!

 وقتی دزدها فریاد می‌زنند آی دزد!


فریاد آی دزد آی دزد بر سر ورود روزانه هزاران کانتینر حامل کالاهای قاچاق به کشور، یک بار دیگر بالا گرفته است، چندی پیش کرباسیان وزیر اقتصاد دولت حسن روحانی ادعا کرد که هیچ کالای قاچاقی از مبادی رسمی به کشور وارد نمی‌شود، اما در واکنش به این ادعا یک عضو مجلس ارتجاع به نام امیر خجسته که از قضا رئیس فراکسیون مثلاً «مبارزه با مفاسد اقتصادی» در مجلس است، در مصاحبه‌یی گفت: «روزانه سه‌هزار و ٣٠٠ کانتینر کالای قاچاق به کشور وارد می‌شود و دستگیری اعضای باندی که در عرض دو سال، هزار و ١٢٤کانتینر قاچاق به کشور وارد کردند، به‌خوبی نشان می‌دهد که ادعای وزیر اقتصاد واقعیت ندارد». به‌دنبال این عضو مجلس ارتجاع اداره گمرک رژیم به قصد شستن دست و دامان پاک این نهاد «پاک دست» طی نامه‌یی، افشاگریهای این عضو مجلس را تکذیب کرد و دوباره فراکسیون موسوم به «مبارزه با مفاسد اقتصادی» به او جواب داد، اما قبل از این‌که به مفاد این نامه‌نگاریها بپردازیم، خوب است یک خبر تلویزیون رژیم را که در روز 14آذر پخش شد باز خوانی کنیم:
مجری تلویزیون رژیم گفت: «رئیس سازمان تعزیرات حکومتی گفت: امسال با افزایش 30درصدی پرونده‌های قاچاق کالا و ارز در مقایسه با دوره مشابه پارسال روبه‌رو بوده‌ایم. به گفته انصاری عمده پرونده‌ها در این مدت کلان بوده که برخورد با آنها نیازمند ساماندهی و همکاری بیشتر دستگاههاست».
از کلمات نیاز «ساماندهی» و «همکاری بیشتر دستگاهها» در مبارزه با قاچاق بگذریم چون علائم آشکار در گام نخست از پرداختن به جزئیات بی‌نیازمان می‌کند.
ملاحظه کردید که برخلاف ادعاهای وزیر اقتصاد و گمرک رژیم، به اعتراف این مقام رسمی که تلویزیون خود رژیم از او نقل کرده، قاچاق کالا نه تنها کاهش پیدا نکرده بلکه نسبت به سال گذشته 30درصد هم افزایش پیدا کرده است. تازه اعلام رقم ورود روزانه 3300کانتینر قاچاق مربوط به پارسال است و این‌که امسال چقدر شده، هنوز کسی رو نکرده است.
خیلی روشن است که ورود 3300کانتینر، آن هم به‌صورت «روزانه»! چیزی است که جز با قدرت حکومتی امکانپذیر نیست و از عهده هیچ قاچاقچی بر نمی‌آید. یک بار احمدی‌نژاد در سال 90 و در دوره ریاست‌جمهوری خود از اصطلاح «برادران قاچاقچی خودمون» استفاده کرد که همه می‌دونند اشاره به سپاه پاسداران است و یک بار هم حسن روحانی، در آذر ماه ۱۳۹۳ به «تجمیع قدرت سیاسی، نظامی و اقتصادی در یک نهاد» اشاره کرد و گفت:‌ «اگر اطلاعات، تفنگ، پول، روزنامه، خبرگزاری و دیگر مظاهر قدرت در یک نهاد جمع شود، ابوذر و سلمان هم باشد، فاسد می‌شود». که باز مشخص بود منظورش سپاه پاسداران است. بنابراین نباید تعجب کرد که چرا آمار قاچاق کالا سال به سال و روز به روز بالاتر می‌رود. قاچاقی که حاصلش نابودی تولیدات داخلی است. اما بد نیست به شگردهایی هم که برای این کار مورد استفاده قرار می‌گیرد، به‌نقل از تلویزیون خود رژیم نگاهی بیاندازیم تا برد سازمانها و نهادهای «سامانده» نظام کمی روشن شود:
«ساماندهی انبارهای کالا و برقراری ارتباط دو سویه گمرک و انبار داران گامی مؤثر در کاهش ورودی کالای قاچاق است اما برای قاچاقچیان کالا همیشه راه میانبری هست. در گزارش قبلی از محموله‌هایی گفتیم که در میانه راه رسیدن به انبار غیب می‌شوند.
یک انباردار می‌گوید: برای من الآن 62تا محموله روی SMS آمده که 32تاش آمده، 18تاش نیامده. یعنی این 18تا رفته جای دیگری خالی شده. حالا قاچاق است یا هر چیز دیگری که هست از اسم انبار من سوء‌استفاده کرده‌اند.
گزارشگر تلویزیون در ادامه شهادت انبار دار ادامه داد: پیدا کردن دهها تن بار با پدیده‌یی به نام کد فروشی.
یک انبار دار: نسبت به آن کد انبار ما، آدرس انبار را می‌دهد ولی با راننده هماهنگ‌اند وسط راه زنگ می‌زنند انبار عوض شده برو انبار دیگه.
بله می‌بینید که جزییات و مکانیسم کار هم از چشم کسی پوشیده نیست، اما وقتی دزد و قاضی با همدیگر همبازی‌اند، معلوم که سال به سال دریغ از پارسال! فقط معلوم نیست چه کسی سهم دیگری را به موقع نداده که یک دفعه همه دزدها با هم فریاد آی دزد آی دزد سر داده‌اند.



آری،
میهنی می سازیم
که در آن وسعت خورشید به اندازه چشمان سحرخیزان است
با ما در کانال تلگرام میهنی میسازیم همراه شوید

#ایران - در گذر تاریخ ... 16آذر؛ روز دانشجو، یادآور خروش اعتراض و مقاومت دانشجویان ایران

در گذر تاریخ ...
16آذر؛ روز دانشجو، یادآور خروش اعتراض و مقاومت دانشجویان ایران


شانزده آذر، روز دانشجو گرامی باد
شانزدهم آذر در میهن ما روز دانشجو نام گرفته است. روزی که یادآور خروش اعتراض و مقاومت دانشجویان ایران در برابر دیکتاتوری شاه پس از کودتای ننگین 28مرداد است. در شانزدهم آذر سال 1332، دانشجویان آزاده دانشگاه تهران، رویاروی تفنگهای آماده شلیک مزدوران شاه قرار گرفتند.
تنها سه ماه پیش از آن، کودتای ننگین 28مرداد، دولت ملی دکتر محمد مصدق پیشوای نهضت ملی میهن‌مان را ساقط کرده بود. دیکتاتوری حاکم، سرمست از باده پیروزی، بر آن بود که با به‌باددادن دستاوردهای مبارزات مردم ایران، دیکتاتوری خود را تحکیم بخشد و هرگونه فریاد حق‌طلبانه و اعتراضی را در گلوها خفه کند. اما دانشجویان آزادیخواه و پیشتاز در دانشگاه تهران، با اعتراض شجاعانه خود، مخالفت و اعتراض مردم ایران را نسبت به رژیم شاه ابراز کردند. در جریان این حرکت اعتراضی، 3تن از دانشجویان قهرمان، به نامهای”قندچی“ ، ”بزرگ نیا“و ”شریعت رضوی“ در روز 16آذر سال 32به ضرب گلوله مزدوران شاه به شهادت رسیدند و با خون خود، پرچم مقاومت و آزادیخواهی را در دانشگاههای ایران به اهتزاز درآوردند. از آن پس، 16آذر به‌عنوان روز دانشجو، به روز مقاومت، اعتراض و اعتصاب علیه دیکتاتوری تبدیل گردید.
روز دانشجو، روز آزادگی و نماد آزادیخواهی دانشجویان است. روزی که همواره یادآور خیزش و قیام دانشجویی شد و در دل دانشجویان و، مردم و تاریخ ایران نقش بست.
شانزدهم آذر 32 گرچه نقطه عطفی در جنبش دانشجویی بود، ولی آن سرفصل، خود، حاصل دهها سال مقاومت و خیزش دانشجویان است که شروعش به انقلاب مشروطه بازمی‌گردد، به این ترتیب عمر خیـزشهای دانشجویی به یکصدسال می‌رسد. یک قرن مبارزه در مقابل رژیهمای فاسد شاه و شیخ که در آن، دانشگاه همواره مهد مبارزان و گاهواره نسل پیشتاز مبارزه مردم ایران بوده. و طی چهار دهه اخیر، پشتیبان پیشتازان مبارزه و مجاهدت بوده‌اند.
اولین حضور مؤثر دانشجویان، در نهضت مقاومت دکتر محمد مصدق، پیشوای ضداستعماری مردم برای ملی کردن صنعت نفت است که طی دو دهه ادامه یافت. درپاییز سال 1328 در بحبوحه تلاشهای دکتر مصدق، دانشجویان انقلابی دانشگاه تهران با تشکیل ”جبهه دانشجویان ملی و آزادیخواه“ به یاری جنبش ملی و ضداستبدادی مردم ایران شتافتند. دو سال بعد، درگرماگرم قیام 30تیر 1331 در حمایت از دولت ملی دکتر مصدق، خیابانهای تهران، شاهد حضور دانشجویان پیشتاز و قهرمانی بود که شعار ”یا مرگ یا مصدق“ را فریاد می‌زدند.
پس از کودتای اسارتبار 28مرداد32، اعتراضهای دانشجویان خاموش نماند و در اوج دستگیریها و اختناقی که پس از کودتا توسط دولت زاهدی دامن گسترده بود، در روز 16مهر32 بیش از دوهزار تن از دانشجویان دانشگاه تهران، در اعتراض به دستگیری و محاکمه دکتر مصدق، در سه‌ نقطه تهران (‌خیابان فردوسی، خیابان پهلوی و چهار‌راه قوام‌ ) با شعار «مصدق پیروز است» راهپیمایی کردند. ‌در این روز هزاران اعلامیه در پشتیبانی از مصدق در تهران پخش شد. این تظاهرات با هجوم مأموران نظامی و زخمی‌شدن و دستگیری عده‌یی از دانشجویان روبه‌رو شد.
روز 17آبان32، نخستین جلسه دادگاه دکتر مصدق در پادگان سلطنت‌آباد تهران تشکیل شد. چند روز بعد، در روز 21آبان، دانشگاه، مدارس و بازار تهران در اعتراض به این محاکمه بسته شدند و طرفداران مصدق در دانشگاه تهران و خیابانهای مرکزی شهر، از جمله ناصرخسرو، خیام، بوذرجمهری، پهلوی، شاه‌آباد و بهارستان، راهپیمایی کردند. این راهپیماییها نیز با یورش مأموران حکومت نظامی روبه‌رو شد وعده‌یی از مردم دستگیر شدند.
روز 14آذر32 دولت زاهدی طی اعلامیه‌یی، تجدید رابطه سیاسی ایران و انگلیس را، که به‌دستور دکتر مصدق در 30مهر31 گسسته شده بود، اعلام کرد:
در شامگاه همان روز سپهبد فضل‌الله زاهدی، رئیس دولت کودتا، طی پیامی که در ساعت 9شب از رادیو تهران پخش شد، قطع رابطه سیاسی با انگلستان و بسته‌شدن سفارتخانه‌های دوطرف را عملی ‌زیان‌آور توصیف کرد، چون:
«… علاوه بر این‌که پیشرفتی در قضیه نفت و رفع اختلافات موجود با شرکت سابق حاصل نشد، مشکلاتی نیز ایجاد گردید…»
دانشجویان، بازاریها و قشرهای مختلف مردم در تهران علیه تجدید رابطه با انگلیس اعتراض کردند. این اعتراضها در دانشگاه تهران، ‌باوجودی که تحت کنترل دائمی مأموران حکومت نظامی بود، شدت بیشتری داشت و مأموران نظامی برای ضرب‌وشتم یا توقیف دانشجویان به محوطه دانشگاه یا به کلاسها وارد می‌شدند، ولی قادر به خواباندن فریادهای اعتراض، به‌ویژه در دانشکده فنی و حقوق ‌دانشگاه تهران، نبودند.
اندکی پس از صدور اعلامیه دولت درباره تجدید رابطه با انگلیس، دنیس رایت، کاردار سفارت انگلیس، برای تحویل گرفتن سفارتخانه دولت متبوعش به تهران وارد شد. قرار بود در همان روزها نیکسون، معاون آیزنهاور، رئیس‌جمهوری آمریکا، نیز در اوج اعتراضهای مردم نسبت به محاکمه و محکوم شدن دکتر مصدق، با یک هیأت اقتصادی، سیاسی و نظامی به تهران وارد شود.
درماه های پس از کودتای ننگین 28 مرداد سال 1332،دانشجویان آگاه و میهن‌پرست که همچنان به دکتر محمد مصدق پیشوای نهضت ملی ایران عشق می‌ورزیدند، در اعتراض به سفر نیکسون به ایران، دست به تظاهرات اعتراض‌آمیزی زدند چرا که نقش دولت وقت آمریکا در سرنگون کردن حکومت ملی دکتر مصدق بر کسی پوشیده نبود و نیکسون نیز به منظور تدارک قراردادهای کنسرسیوم با رژیم نامشروع کودتا به ایران آمده بود.
برای شاه مهم بود که در چنان شرایطی وانمود کند که بر اوضاع مسلط است و مقاومت مردم را سرکوب کرده است، از این رو نظامیان و چتربازان خود را برای سرکوب حرکت اعتراضی دانشجویان به دانشگاه تهران فرستاد.
متقابلاً دانشجویان آزاده در برابر تفنگهای آماده شلیک مزدوران شاه سینه سپر کردند. در نتیجه 3 تن از دانشجویان قهرمان دانشکده فنی، به نام های بزرگ‌نیا، قندچی و شریعت ‌رضوی، به ضرب گلوله مزدوران شاه به شهادت رسیدند.
اما ریختن خون آنها برای رژیم شاه بسیار گران تمام شد. زیرا از همان روز سنت مقاومت، تسلیم‌ناپذیری و آزادیخواهی در دانشگاه‌های ایران بنیان نهاده شد، دانشگاه سنگر آزادی نام گرفت و 16 آذر، به عنوان روز دانشجو، همه ساله به روز مقاومت و اعتصاب علیه دیکتاتوری حاکم تبدیل گردید. بر همان سنت سرخ مقاومت بود که دانشگاههای ایران محل نشو و نمای انقلابیون پیشتاز مبارز بوده و سازمان مجاهدین و سایر سازمان های مبارز آن زمان نیز تقریباً همه از دانشگاه ها برخاستند و با حرکتی که آنها آغاز کردند، طومار دیکتاتوری سلطنتی در هم‌پیچیده شد.
سازمان مجاهدین توسط سه تن از فارغ‌التحصیلان دانشگاه، محمد حنیف‌نژاد، سعیدمحسن و بدیع‌زادگان، بنیانگذاری شد و مبارزه‌یی نوین را آغاز کرد. آنها از دوران دانشجویی، پا د‌ر راه مخالفت با دیکتاتوری گذاردند و بنیانگذاران جریانی شدند که تا به‌امروز پایدار‌ترین نهاد مبارزه علیه ستم و پرچمدار دفاع از آزادیهاست.
نقش دانشگاه در انقلاب ضدسلطنتی آن‌چنان برجسته بود که دانشگاه به سنگر آزادی و به اصلی‌ترین مرکز انقلاب تبدیل گشت.
روز سیزده آبان 57، قیام مردمی در دانشگاه و کشتار دانشجویان و دانش‌آموزان، حکایت از پایگاه مردمی دانشگاه داشت.
با سقوط دیکتاتوری شاه، دانشگاهها هم مانند سایر مراکز مردمی، از حکومت استبدادی آزاد شد ولی بهار آزاد‌ی دانشگاه، حتی کوتاهتر از جامعه ایران بود، چرا که خمینی دژخیم، پیش از هر ارگان دیگری دانشگاه را نشانه رفت. چون او دشمن‌ترین دشمنان آگاهی و آزادی بود.
به‌یاد داریم که از فردای سقوط نظام سلطنتی، از یک‌سو دانشگاه و دانشجویان هدف تاخت‌و‌تاز و قلع‌و‌قمع چماق‌به‌دستان ارتجاع قرار گرفتند و از‌سوی دیگر بیشترین اجتماعات، مراسم سخنرانی و کانونهای فعالیت و تبلیغ سازمانهای انقلابی، و در رأس همه، مجاهدین، در دانشگاهها بود. بی‌جهت نبود که آخوندها، دانشگاهها را ستاد مجاهدین توصیف می‌کردند. میتینگهای تاریخی مجاهدین در دانشگاه تهران و سخنرانیهای آتشین مسعود به‌مثابه نماینده «نسل انقلاب»، روز‌به‌روز بر وحشت و هراس رژیم می‌افزود. چنانکه خمینی سرانجام برگزاری جلسات و کلاسهای ایدئولوژیک «تبیین جهان» را تاب نیاورد. در این جلسات که توسط مسعود رجوی برگزار می‌شد، بیش‌از ده‌هزار نفر به‌طور مستقیم شرکت می‌کردند.
آخوندها از هنگام تکیه زدن بر اریکه قدرت، دانشگاه را خاری در چشم خود می‌دیدند که باید از آن خلاصی می‌یافتند. هم از‌این‌رو بود که، پس‌از تحکیم پایه‌های حکومت استبدادی و قدرت سرکوبگری، زمینه را برای «پاکسازی» دانشگاه فراهم کردند و در اردیبهشت سال‌59 با یورش وحشیانه همین چماق‌به‌دستان خط‌امامی، با کشتار دهها‌تن از دانشجویان هوادار نیروهای انقلابی، دانشگاهها را بستند.
پنج سال بعد، در 27فروردین سال64، دجال ضدبشر که هنوز کینه دانشگاه را در دل داشت، به‌ کارگزاران وزارت فرهنگ و آموزش عالی نظامش گوشزد کرد که:
«امیدوارم که احساس کرده باشید که همه دردهای ایران از دانشگاه شروع شده است. دانشگاه، تلخیهایی داشت که به‌این زودیها رفع نمی‌شود… دانشگاهی که تمام گرفتاریهای ما منشأش در آن بود».
با همین فرمانها و فتواهای ضدبشری بود که رژیم آخوندی، طی این سالیان که از بازگشایی دانشگاهها می‌گذرد، همه توان و نیروی خود را برای سرکوب و محدود کردن دانشگاهها به‌کار گرفت و در این راه در چارچوب «استبداد زیرپرده دین» به‌ روشهای بی‌سابقه‌یی دست یازید که تاکنون هیچ حکومت استبدادی نخواسته یا نتوانسته به ‌آنها متوسل شود.
اعدام و شکنجه هزاران تن از دانشجویان و استادان دانشگاهها، و اختصاص رسمی نزدیک به نیمی از سهمیه دانشگاه به مزدوران بسیجی راه به‌جایی نبرد و تلاش رژیم برای به‌ثمر رساندن شعار مسخره «وحدت روحانی و دانشجو» و «حوزه و دانشگاه» به‌شکست انجامید.
پس از آن نیز ترفندهای ولی‌فقیه یکشبه رژیم، خامنه‌ای، برای به اصطلاح اسلامی‌کردن دانشگاهها با شکست روبه‌رو شد، فریاد و خروش دانشجویان، ترفند اصلاحات خاتمی شیاد را نقش بر آب کرد و فریاد مرگ بر دیکتاتور دانشجویان قهرمان پلی‌تکنیک و سایر دانشگاهها، پاسدار هزارتیر را که در مقابلش تصاویر منحوس‌ واژگونه‌اش را به آتش کشیدند، مجبور به فرار از این ساحت و سنگر مقدس آزادی کرد.
18تیر 78، شانزده آذر دوم، سرفصلی دیگر
همان‌طور که همه ما در سالهای اخیر شاهد بودیم، به‌رغم افزایش اختناق دیکتاتوری آخوندی، انگیزه مبارزاتی دانشجویان افزایش یافت، به‌طوریکه به انفجار خشم در دانشگاهها منجر شد. بی‌مناسبت نیست که به‌مناسبت شانزده آذر که رمزی از همه قیامهای دانشجوییست، از قیام هیجده تیر سال 78 هم یادی گذرا و مختصر بکنیم.
«در 18تیر سال 1378، دانشجویان در تهران به تظاهرات ضد حکومتی علیه اختناق حاکم پرداختند، تظاهراتی که به یک قیام بزرگ مردمی تبدیل شد. آن روز، یعنی هیجده تیر که خود، یک شانزده آذر دیگر بود، یکانهای سرکوبگر، 1300د‌انشجو را مورد ضرب‌وشتم قرار دادند. تعداد کشته‌ها در آن تهاجمات، حداقل ده نفر بود. رژیم جنایت‌پیشه آخوندی با حمله وحشیانه به تظاهرات دانشجویان، چند دانشجو را به فجیع‌ترین شکل به‌شهادت رساند و شمار زیادی را مجروح کرد و بسیاری را هم به اسارت برد.
اما تظاهرات دانشجویی با سرکوب خونین متوقف نماند. ‌ در سرکوبی بعدی و هجوم سبعانه مزدوران به دانشجویان، دست‌کم 6تن از دانشجویان جان خود را از دست دادند. در آن درگیری بیش از 1000تن از دانشجویان، مجروح و راهی بیمارستان شدند، تعداد دستگیر شدگان نیز بالغ بر‌1000نفر گردید. طی روزهای بعد تظاهرات دانشجویان همچنان ادامه یافت.
به این ترتیب آخوندها خاطره «جمعه خونین» کوی دانشگاه تهران را، در اذهان همه دانشجویان و مردم آگاه کشورمان باقی گذاشتند. خاطره روزی که خود، یک شانزده آذر دیگر بود و نسلهای آگاه ما آن را از یاد نخواهند برد.
اما قیام 18تیر، که ابتدا قیامی دانشجویی بود و به سرعت به قیامی مردمی تبدیل شد، از آن سال تا کنون، همه ساله با تظاهرات و قیامهای دانشجویی، بزرگ داشته شد، و در حقیقت باید گفت از آن به‌بعد، تیر نیز چون آذر به کابوس دژخیمان حاکم تبدیل شده است.
به این ترتیب شانزدهم آذر در طول پنج دهه گذشته همچون یک سمبل و یک نماد، بر تارک دانشگاه درخشیده و همچون یک سنت و یا یک شعار، گرامی داشته شده است. هر ساله و درهمان روز، روح طغیانی شانزده آذر، بر پیکره نسلهای نو دمیده و به گرمایی زودآشنا بدل شده و می‌شود!
شانزدهم آذر تجلی شعله‌هایی است ماندگار، درس آموز و رهگشا!
شانزده آذر، لهیب خشم است.



آری،
میهنی می سازیم
که در آن وسعت خورشید به اندازه چشمان سحرخیزان است
با ما در کانال تلگرام میهنی میسازیم همراه شوید

#ایران - بیانیه مطبوعاتی - بروکسل - ۶دسامبر ۲۰۱۷: قانون گذاران اروپایی نقض حقوق‌بشر در ایران را محکوم می‌کنند، حمایت سریع از اپوزیسیون دموکراتیک ایران

 بیانیه مطبوعاتی - بروکسل - ۶دسامبر ۲۰۱۷: قانون گذاران اروپایی نقض حقوق‌بشر در ایران را محکوم می‌کنند، حمایت سریع از اپوزیسیون دموکراتیک ایران


در روز چهارشنبه، ۶دسامبر ۲۰۱۷، به ابتکار ' «گروه دوستان ایران آزاد» در پارلمان اروپا که از حمایت چند صد نماینده پارلمان اروپا از گروه‌های سیاسی مختلف برخوردار است، یک کنفرانس به‌مناسبت روز جهانی حقوق‌بشر در پارلمان اروپا در بروکسل برگزار شد. سخنران اصلی مریم رجوی ، رئیس‌جمهور منتخب شورای ملی مقاومت ایران (NCRI) بود. دهها تن از نمایندگان پارلمان اروپا و تعداد زیادی از دستیاران پارلمانی، دیپلوماتها و روزنامه‌نگاران حضور داشتند. استروان استیونسون، سیاستمدار قدیمی اسکاتلند، یکی از سخنرانان مهمان بود.
ژرارد دپره، نماینده پارلمان اروپا از بلژیک که ریاست کنفرانس را برعهده داشت گفت: «ما اتحادیه اروپا، به‌ویژه نماینده عالی موگرینی را فرا می‌خوانیم که در مراوداتش با ایران موضوع حقوق‌بشر و حقوق زنان را در اولویت قرار دهد. ما به‌شدت از رویکرد او ناامید شده‌ایم که ذهنش فقط مشغول معامله هسته‌یی یا تشویق رفتن شرکتهای غربی به ایران است. ما از او و هم‌چنین از دولتهای اروپایی خود، از جمله دولت خودم در بلژیک، خواستار مشروط کردن روابط با ایران به تعلیق اعدام و پیشرفت روشن حقوق‌بشر هستیم».
مریم رجوی گفت: «این رژیم منابع استراتژیک خود را به‌طور کامل مصرف کرده است. از لحاظ اقتصادی، آنها در آستانه ورشکستگی قرار دارند. به‌لحاظ اجتماعی، آنها بیش از هر زمان دیگر ایزوله شده‌اند. آنها در استراتژی خود برای نابودی اپوزیسیون اصلی خود شکست خوردند و نتوانستند از انتقال اعضای مجاهدین خلق از زندان کمپ لیبرتی در عراق جلوگیری کنند».
خانم رجوی افزود:‌ «در چنین شرایطی، رژیم دو راه‌کار برای بقاء دارد: سرکوب و اعدام بیشتر در ایران و افزایش دخالتهایش در خارج از کشور. این نشان‌دهنده بحران اصلی داخلی رژیم است که با گسترش نفوذ خود در منطقه تلاش می‌کند تا آن را بپوشاند. در حقیقت، درصدد اجرای یک نمایش قدرت توخالی است تا جامعه بین‌المللی را از اتخاذ یک سیاست قاطع علیه آن برحذر دارد. رهبران رژیم به صراحت می‌گویند سوریه، عراق و یمن عمق استراتژیک رژیم هستند و اگر آنها بساط‌شان را جمع کرده و آن کشورها را ترک کنند با تهدید سرنگونی مواجه خواهند شد».
وی تأکید کرد: «تا زمانیکه جامعه بین‌الملل این رژیم را به‌خاطر رفتار مخرب خود مورد مؤاخذه قرار ندهد، آخوندها به ماجراجوییهای خطرناک خود ادامه خواهند داد. راه‌حل نشان‌دادن قاطعیت است، نه دادن امتیازات. متأسفانه اتحادیه اروپا ارزشهای خود را رها کرده تا تجارت با آخوندها را گسترش بدهد. اتحادیه اروپا چشم خود را به نقض فاحش حقوق‌بشر در ایران بسته است».
ریچارد چارنسکی، معاون رئیس پارلمان اروپا، گفت: «تا زمانی که اعدام در ایران ادامه یابد، تا زمانی که آزادی بیان در ایران سرکوب شود، تا زمانی که اقلیتهای مذهبی از جمله مسیحیان و مسلمانان سنی در ایران سرکوب شوند، ما نمی‌توانیم و ما نباید رابطه عادی با این رژیم داشته باشیم. گروه غیررسمی ما، دوستان ایران آزاد، همیشه گفته است که در روابطمان با ایران، اروپا ابتدا باید حقوق‌بشر را در اولویت قرار دهد. ما نباید در این مورد سازش بکنیم». او افزود: «رژیم ایران واقعاً از اپوزیسیون ایران وحشت دارد و برای همین انبوهی انرژی و میلیونها یورو علیه اپویسیون دموکراتیک تحت رهبری خانم رجوی هزینه می‌کند».
اعضای پارلمان اروپا نقض سیستماتیک حقوق‌بشر در ایران، برنامه‌های موشک بالستیک رژیم و هم‌چنین مداخله و جنگ‌افروزی در منطقه را محکوم کردند. بسیاری از آنها حمایت خود از پلاتفرم 10ماده‌یی خانم رجوی برای آینده ایران را ابراز نمودند. نمایندگان پارلمان اروپا بر روی موارد زیر تأکید کردند:
۱. اروپا نباید چشم بر نقض گسترده حقوق‌بشر در ایران ببندد. سفر به تهران توسط مقامات اروپایی و نمایندگان پارلمان اروپا، در عمل به نفع ناقضین حقوق‌بشر در ایران است.
۲. پرونده اعدام، شکنجه و قتل طی ۳۸سال گذشته توسط رژیم و به‌ویژه قتل‌عام ۳۰هزار زندانی سیاسی در سال ۱۹۸۸باید به شورای امنیت سازمان ملل‌متحد ارجاع شود و مقامات رژیم و مسئولان این جنایتها باید مورد حسابرسی قرار گیرند.
۳. همه نشانه‌ها بیانگر این است که رژیم ایران با بحرانهای گسترده مواجه است. مردم ایران از طریق اعتراضات مکرر نشان داده‌اند که به‌دنبال تغییر رژیم هستند. زمان آن فرا رسیده است که اتحادیه اروپا در کنار مردم ایران برای خواست مشروعشان برای دستیابی به تغییر دموکراتیک بایستد. به‌رسمیت شناختن شورای ملی مقاومت ایران برای پایان دادن و جبران سیاستهای فاجعه‌بار قبلی ضروری است. تجربه نشان داده است که این رژیم قادر به اصلاح نیست.
۴. سپاه پاسداران انقلاب اسلامی (IRGC) بخش اصلی اقتصاد ایران را تحت کنترل دارد. سپاه پاسداران برای مردم ایران گرسنه و فقر به ارمغان آورده است و مسئول قتل‌عام مردم سوریه، عراق و یمن است. تمام معاملات اقتصادی با سپاه پاسداران و شرکتهای وابسته آن باید متوقف شود و باید در لیست سیاه قرار داده شود. ضروری است که سپاه پاسداران و شبه‌نظامیان مزدور آن از منطقه اخراج شوند.
نمایندگان پارلمان اروپا از نماینده عالی اتحادیه اروپا خواستند که هرگونه روابط با ایران را مشروط به بهبود وضعیت حقوق‌بشر، متوقف کردن اعدامها و پایان دادن به دخالت در کشورهای همسایه و برنامه موشک بالستیک خود بکند، در غیراین صورت چنین روابطی رودر روی ارزشهای اروپا و صلح و ثبات در منطقه و جهان خواهد بود.
دفتر ژرارد دپره، نماینده پارلمان
رئیس دوستان یک ایران آزاد
پارلمان اروپا
دوستان یک ایران آزاد (FoFI) یک گروه غیررسمی در پارلمان اروپا است که در سال ۲۰۰۳تشکیل شد و از حمایت ۳۰۰تن از نمایندگان پارلمان اروپا از گروه‌های مختلف سیاسی برخوردار است.



آری،
میهنی می سازیم
که در آن وسعت خورشید به اندازه چشمان سحرخیزان است
با ما در کانال تلگرام میهنی میسازیم همراه شوید

#ایران - پارلمان اروپا، کنفرانس در آستانه روز جهانی حقوق‌بشر با حضور مریم رجوی

 پارلمان اروپا، کنفرانس در آستانه روز جهانی حقوق‌بشر با حضور مریم رجوی


بروکسل - پارلمان اروپا
کنفرانس در آستانه روز جهانی حقوق‌بشر
با حضور مریم رجوی
سخنرانیهای نمایندگان پارلمان اروپا از کشورها
و گروه‌های مختلف سیاسی و پارلمانی
محکومیت موج اعدامها و نقض حقوق‌بشر در ایران
و دخالتهای تروریستی فاشیسم مذهبی در منطقه
بروکسل - پایتخت بلژیک و مقر اتحادیه اروپا - چهارشنبه ۱۵آذر 96 (ششم دسامبر 2017) - رئیس‌جمهور برگزیده مقاومت خانم مریم رجوی، برای شرکت در کنفرانسی که توسط گروه پارلمانی دوستان ایران آزاد در آستانه روز جهانی حقوق‌بشربرگزار شد، شرکت کرد.
خانم رجوی در هنگام ورود به مقر پارلمان اروپا در بروکسل، مورد استقبال نایب‌رئیس پارلمان اروپا ریچارد چارنسکی و هیأتی از نمایندگان برجسته پارلمان اروپا و اعضای گروه دوستان ایران آزاد به ریاست ژرار دوپره وزیر دولت و نماینده پارلمان اروپا از بلژیک، قرار گرفت:
گروه پارلمانی دوستان ایران آزاد در پارلمان اروپا که طی فعالیتهای مستمر خود درسالهای گذشته از حمایت صدها نماینده پارلمان اروپا از کشورهای مختلف عضو اتحادیه اروپا و از گروهها و گرایشهای سیاسی مختلف پارلمان- چه در اجلاسیه‌های رسمی پارلمان و چه در برگزاری کنفرانسهای مختلف در بروکسل و استراسبورک، برخوردار بوده است، کنفرانس ۶دسامبر ۲۰۱۷ را در آستانه روز جهانی حقوق‌بشر و سالگرد تصویب اعلامیه جهانی حقوق‌بشر که در ۱۰دسامبر ۱۹۴۷در مجمع عمومی ملل‌متحد به تصویب رسید، برگزار کرد.
این کنفرانس هم‌چنین در شرایطی برگزار می‌شود که جنبش دادخواهی شهیدان قتل‌عام ۳۰هزار زندانی سیاسی پس از ۲۹سال به گزارشهای رسمی ملل‌متحد راه یافته و هم در جامعه ایران و هم درسطح بین‌المللی در کانون توجهات و کارزارهای حقوق‌بشری قرار گرفته است.
در کنفرانس پارلمان اروپا، سایر سخنرانان شامل شخصیتهای سیاسی و نمایندگان این پارلمان، از جمله ریچارد چارنسکی و پاول تلیشگا دو نایب‌رئیس پارلمان اروپا و هم‌چنین ژرارد دو پره، آنتئامک اینتائر، هاینس بکر، تونه کلام، آنا فوتیگا، آنا زابورسکا و استراون استیونسون ضمن محکوم‌کردن موج اعدامها و جنایات حکومت آخوندی علیه مردم ایران و هم‌چنین دخالتهای تروریستی و ثبات زای آن در منطقه، بر لزوم اتخاذ یک سیاست قاطع از سوی اتحادیه اروپا و مشروط‌کردن روابط با رژیم آخوندی به توقف اعدامها و اعمال تحریم‌های فراگیر بر سپاه پاسداران تأکید کردند.
سخنرانان کنفرانس ۶دسامبر در پارلمان اروپا، دفاع از حقوق‌بشر و اعلامیه جهانی حقوق‌بشر بدون پرداختن به رژیمی که در قطعنامه‌های مکرر ملل‌متحد به‌خاطر نقض حقوق‌بشر محکوم شده را فاقد معنا دانسته و ضمن انتقاد از سیاست مماشات و و نادیده گرفتن ارزشهای حقوق‌بشری و دموکراتیک مردم اروپا، حمایت نمایندگان پارلما اروپا را از جنبش دادخواهی قتل‌عام 67، مورد تأکید قرار دادند و خواهان تشکیل کمیته تحقیق بین اللملی و محاکمه سران رژیم به‌خاطر جنایت علیه بشریت در کشتار جمعی ۳۰هزار زندانی سیاسی شدند.
سخنرانان ضمن اشاره به موقعیت بحرانی دیکتاتوری مذهبی و تروریستی حاکم برایران، خواهان حمایت از مقاومت سازمانیافته مردم ایران و اهداف آلترناتیو دموکراتیک برای برقراری آزادی و دموکراسی شدند.



آری،
میهنی می سازیم
که در آن وسعت خورشید به اندازه چشمان سحرخیزان است
با ما در کانال تلگرام میهنی میسازیم همراه شوید

۱۵ آذر ۱۳۹۶

#ایران - پیام زندانی سیاسی علی معزی به‌مناسبت ۱۶آذر روز دانشجو

 پیام زندانی سیاسی علی معزی به‌مناسبت ۱۶آذر روز دانشجو


زندانی سیاسی علی معزی پدر دو مجاهد اشرفی طی پیامی از زندان تهران بزرگ به‌مناسبت 16آذر روز دانشجو اعلام کرد:
شانزده آذر نماد خونبار جنبش دانشجویی و یاد آن سه گوهر پاک گرامی باد
چشمه جوشان خون شهدای 16آذر بعدها هم‌چنان علیه خودکامگی تداوم یافت. به‌طوری‌که بسیاری از قهرمانان زندان و کشته‌های میدان مبارزات دهه 50از دانشجویان بودند و نیز اکثریت دهها هزار شهدای دهه شصت را که مظلومانه پس از تحمل شکنجه‌های وحشیانه در مسلخ استبداد ولایت فقیه تیرباران شدند شهدای دانشجو و دانش‌آموز تشکیل می‌دادند. جنبش دانشجویی با ویژگیهای آرمانگرایی، آزادیخواهی و مطالبات رادیکال و تشخیص فوریتها و حضور آنی همیشه اساسی‌ترین مسائل جامعه را مد نظر داشته و در حمایت از سایر حرکتهای اجتماعی سرکوب و دیکتاتوری، غارت و نابرابری و فساد و ابتذال را هدف قرار می‌داده است.
بعد از کودتای خونین ارتجاع فرهنگی سال 59 در دانشگاههای ایران آسیبهای فراوانی ناشی از سلطه حاکمیت فاشیستی بر محیط علم و فرهنگ و دانشگاهها وارد گردید.
آنها تا جایی که توانسته‌اند سعی کرده‌اند دانشگاه را بی‌هویت و بی‌رمق سازند و با این همه مرتب تکرار می‌کردند هنوز اسلامی نشده!
از نظر این سفلگان اسلامی شدن دانشگاه عبارت بود از گزینش، سهمیه بندی، پارتی بازی و حق کشی، تعیین پولی شدن دانشگاهها و امور آموزشی، سطحی گری، بی‌کیفیتی، تفکیک و تبعیض جنسیتی، امنیتی کردن و کنترل تشکلهای دانشجویی، مدرک و پایان نامه فروشی، اختیار داری نماینده ولی‌فقیه شورای ارتجاع فرهنگی، خانه‌نشین کردن استاتید مسئول و دلسوز، فقدان جسارت علمی و شهامت اظهارنظر برای استادان، بی‌تفاوتی دانشجویان به مسائل و مشکلات یکدیگر و پزدادن بچه مایه‌دارها به ثروت بادآورده پدری، ولنگاری و بی‌بندوباری، و خلاصه ابتذال و باز هم ابتذال و در نهایت سرخوردگی و افسردگی و اعتیاد و خودکشی دانشجویان.
آری سران جنایتکار چنین دانشگاهی را برای ما می‌پسندند!
اما برای دانشجویان مذهبی دانشجویان دهه‌های گذشته، اسلامی بودن مفهومی کاملاً بر عکس اینها را داشت.
حالا اما دانشجویان متعهد برای مقابله با این همه ابتذال و تحمیلات حکومتی نگران کمی نفرات خود نبوده و فشارهای امنیتی و ستاره‌دار شدن را به پشیزی نخواهند گرفت.
در ضمن اجازه نخواهند داد عوامل و مهره‌های حکومتی به بهانه 16آذر و روز دانشجو در سنگر آزادی با اجرای مراسم رسمی و فرمایشی یاوه سرایی کنند.
اکنون در این سیاهترین شبهای تاریخ کشورمان که همه عرصه‌ها را به ابتذال و سستی کشانده‌اند جامعه ما روح تازه می‌خواهد و از دانشجویان انتظار دارند جریانهای مبارزاتی را در دانشگاه اعتلاء‌ بخشند و انرژی بخش دیگر جنبشهای اجتماعی باشند.
ممکن است در جوامعی که ساختارهای دموکراتیک مستحکم شده آزادیهای سیاسی و مدنی تضمین گردیده برای فعالیتهای اجتماعی و سیاسی انگیزه‌های پایین‌تر هم کار ساز باشند اما در شرایط ما بدون آرمان‌گرایی و صدق و فدا چگونه می‌توان حریف این همه تباهی حق‌کشی شد؟ چه رسد که بنشینیم و برای هزینه فایده کردن در مبارزه چرتٍکه بیاندازیم و حساب و کتاب کنیم!
به جان خریدن ناملایمات و مایه گذاشتن و فدا کردن در مبارزه هزینه و خسارت نیست، بلکه بهای بایسته‌ای است که برای آزادی می‌پردازیم.
زمانی که مردم احساس کنند و دریابند که به‌جای تسلیم و بی‌عملی کار دیگری هم می‌توان و باید انجام داد مسیر تاریخ تغییر می‌کند. همبستگیهای مردمی در زلزله اخیر کرمانشاه که به‌رغم ممانعتهای حکومتی اقدامات و ابتکارات خود را مستقلا به کرسی نشاندند، نشان داد که آنها عزم و آهنگ ریشه‌کنی استبداد را دارند.
جامعه چشم انتظار میلیونها دانشجوست!
فرزندان ما ایران را نجات خواهند داد.
 علی معزی. زندان تهران بزرگ. آذر 1396



آری،
میهنی می سازیم
که در آن وسعت خورشید به اندازه چشمان سحرخیزان است
با ما در کانال تلگرام میهنی میسازیم همراه شوید

#ایران - شعار زندانی سیاسی آزاد باید گردد در تالار فردوسی دانشگاه تهران و تجمع دانشجویان در دانشگاه ملی

شعار زندانی سیاسی آزاد باید گردد در تالار فردوسی دانشگاه تهران و تجمع دانشجویان در دانشگاه ملی


روز سه‌شنبه 14 آذر 96 در آستانه روز دانشجو در برنامه‌یی که به همین مناسبت در تالار فردوسی دانشگاه تهران تدارک دیده شده بود دانشجویان شعار می‌دادند: زندانی سیاسی آزاد باید گردد
دانشجویان دانشگاه ملی روز دوشنبه به مناسبت 16آذر در این دانشگاه تجمع اعتراضی برگزار کردند.



آری،
میهنی می سازیم
که در آن وسعت خورشید به اندازه چشمان سحرخیزان است
با ما در کانال تلگرام میهنی میسازیم همراه شوید